Więc... chcesz hodować trawkę

 

Hodowanie marihuany jest specyficznym rodzajem hobby. Musisz wiedzieć że w Polsce hodowanie tej tajemniczej rośliny jest zakazane. Dlatego więc kieruję ten dział do osób mieszkających w Holandii ;-) gdzie marihuana i haszysz są zalegalizowane. Jeśli zaś podejmiesz ryzyko i zdecydujesz się na hodowle w naszym pięknym kraju (dziękuje Ci Kwaśniewski za liberalną politykę antynarkotykową) gdzie posiadanie nawet najmniejszej ilości trawki może skończyć się MONAR-em, lub więzieniem, to musisz działać po cichu i w konspiracji. Jeśli mieszkasz z rodzicami i zechcesz hodować roślinkę w domu, to w grę będą wchodziły dwie opcje:

 

Powiesz że to zwykła roślinka i będziesz hodował ją sobie w pokoju

Twoi rodzice okażą się chytrzy i domyślą się twojego spisku

Wiesz zapewne czym grozi opcja numer 2, więc radzę nawet nie pytać rodziców, bo można łatwo wpakować się na mukę. Trzeba więc w takim wypadku zdecydować się na hodowlę outdoor (na zewnątrz) lub znaleźć bezpieczne miejsce w jakimś pomieszczeniu.

  1. WSTĘP
  2. NASIONA
  3. ZIEMIA, RODZAJ, PRZYGOTOWANIE, NAWOŻENIE
  4. KIEŁKOWANIE NASION, WYSADZANIE, SADZONKI
  5. WODA-PODLEWANIE, CZĘSTOTLIWOŚĆ, ILOŚĆ
  6. TEMPERATURA
  7. ŚWIATŁO-WPŁYW NATURALNY, SZTUCZNE, RÓŻNICE
  8. KSIĘŻYC
  9. PRZYCINANIE
10. KWITNIENIE
11. RÓŻNICE MESKO-ŻEŃSKIE
12. ZBIERANIE, SUSZENIE, PRZECHOWYWANIE

DLA ZAAWANSOWANYCH :)

13. SINSEMILLA-CYKL ŻYCIA I UPRAWA
14. TECHNIKA ZAPYLANIA
15. ROZMNAŻANIE
16. ROZGAŁĘZIANIE, SADZONKI, ODNÓŻKI
17. PRZESZCZEPY
18. HODOWLA NA SIADCE
19. ODROSTY

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

NASIONA - Rośliny dzielą się na męskie i żeńskie. Jedynie żeńska ma właściwości narkotyczne (choć nie do końca jest to prawda). Męska zapyla (powstają nasiona). Jeżeli utworzymy hodowle, o którą nie zadbamy (nie usuniemy roślin męskich) to uprawa zostanie zapylona samoczynnie i wystąpi duża obfitość nasion. Nasiona do sadzenia należy wybrać duże i ciemne. Najlepszymi nasionami do hodowli są te, które znajdują się wzdłuż głównej łodygi, u podstawy kiści kwiatowych, ponieważ kwiaty kwitną w tych miejscach najwcześniej przez wcześnie dojrzałe pylniki.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------                          

 

Ziemia , rodzaj , przygotowanie , nawożenie

Konopie do prawidłowego rozwoju potrzebują gleby o odpowiednich właściwościach. Mam tu na myśli odczyn pH gleby. Nie powinna mieć ona odczynu zasadowego, ani kwaśnego. Powinien on być obojętny, czyli około 6-7. Wystarczy zapytać w sklepie ogrodniczym o ziemię o odczynie obojętnym, albo o uniwersalną glebę do kwiatów doniczkowych. 
Kiedy liście rośliny żółkną, to gleba ma odczyn kwaśny i trzeba ją nawapnić. Środki uszeregowane ze względu na skuteczność to: gaszone wapno, kreda, sproszkowany wapień, skorupki od jajek. Ziemię słabszego gatunku oraz na plantacjach otwartych należy nawozić. Pamiętać należy, aby nie nawozić wcześniej niż po 3-4 tygodniach. Jeśli stosujemy stopniowe nawożenie (np. przez kroplówkę lub uprawę bez ziemi na wacie mineralnej), należy podawać azot, fosfor, potas i wapń w ilości zależnej od kolejności. Roślina przed kwitnieniem potrzebuje mniej azotu na korzyść potasu i fosforu. Hodowla dżdżownic jest bardzo pomocna ze względu na dotlenianie ziemi, jak i przerabianie jej na dobrze przyswajalną przez rośliny. Z nawozów dostępne są różne pałeczki odżywcze, które wtyka się w glebę. Jednak dobrym nawozem dla konopii wydaje się polski nawóz z odchodów dżdżownic Biohumus. Jest całkowicie naturalny, a konopie będą miały substancje odżywcze i będą rosły jak 'na drożdżach'. Nie tylko odchody dżdżownic są przydatne do hodowli konopii. Dżdżownice żyjące w sąsiedztwie naszych roślinek będą spulchniać naszą glebę i utrzymywać naturalną równowagę chemiczną.

Zacznij czytać od punktu 1, aż znajdziesz przyczynę swoich zmartwień. Potem zajrzyj do drugiej części tekstu. Tam dowiesz się, jak pomóc swojej roślince.

Bądź ostrożny! Zanim dokonasz rewolucji w swoim ogródku, upewnij się że podejmujesz właściwą decyzję!

 

  1.  Jeśli problem dotyczy tylko dolnej lub środkowej części rośliny, idź do punktu 2. Jeśli objawy występują tylko na czubkach wzrostu, zajrzyj do punktu 10. Jeśli cała roślina wygląda chorowicie, idź do pkt. 6.
  2. Większość liści jest żółta lub bladozielona. Listki umierają i odpadają. Wzrost jest powolny. Krawędzie liści nie są zawinięte do góry.
    >>> Niedobór azotu (N).
  3. Krawędzie liści są uniesione a końcówki skręcone. Liście żółkną (a nawet brązowieją) ale żyłki pozostają zielone.
    >>> Niedobór magnezu (Mg).
  4. Liście żółkną i/lub brązowieją. Pojawiają się żółte, brązowe lub martwe plamy, głównie przy krawędziach, które mogą być niekiedy zwinięte. Roślina jest za wysoka.
    >>> Niedobór potasu (K).
  5. Liście są ciemnozielone lub czerwono-purpurowe. Łodygi i szypułki mogą mieć czerwoną lub fioletową powierzchnię. Liście żółkną lub zwijają się do dołu i łatwo odpadają. Wzrost jest spowolniony a listki nieduże.
    >>> Niedobór fosforu (P).
  6. Końcówki liści są żółte, brązowe i/lub martwe. Reszta rośliny wygląda zdrowo i zielono. Łodygi mogą być miękkie.
    >>> Nadmiar nawozu (zazwyczaj azotu), zbyt mokra lub nieprzepuszczalna gleba (rozrzedzić piaskiem lub kermazytem), uszkodzone korzenie.
  7. Liscie są zakręcone jak barani róg (w dół) i mają ciemnozieloną, szarą, brązową lub złotawą barwę.
    >>> Nadmiar azotu.
  8. Roślina więdnie, choć gleba jest wilgotna.
    >>> Nadmiar nawozu lub wody, uszkodzone korzenie lub choroba (np. grzyb). Czasami (bardzo rzadko) może to być niedobór miedzi (Cu).
  9. Roslina nie kwitnie, choć jest zaciemniona 12 godzin na dobę przez ponad dwa tygodnie.
    >>> Zaciemnienie nie jest całkowite. Za dużo azotu. Zbyt często przycinana.
  10. Liście są żółtawe lub białe ale żyłki pozostają zielone.
    >>> Niedobór żelaza (Fe).
  11. Liście są jasnozielone i/lub żółkną u podstawy, podczas gdy krawędzie pozostają zielone. Pomiędzy żyłkami mogą pojawiać się martwe plamki. Liście nie są skręcone.
    >>> Niedobór manganu (Mn).
  12. Tak jak w pkt. 11, tyle że liście są skręcone.
    >>> Niedobór cynku (Zn).
  13. Liście skręcają się, brązowieją i odpadają.
    >>> Lampa jest za blisko rośliny lub wystąpił niedobór wapnia (Ca) lub boru (B).
  14. Masz po prostu słabą roślinę.

Minerały:

 

Ogólne porady dotyczące nawożenia

Konopie są mało wymagające i niezbyt kapryśne, ale dla uzyskania lepszego efektu, należy zachować odpowiednie proporcje składników:

Po nawożeniu sprawdzaj pH. Jeśli nie masz pewności, jak dawkować nawóz, postaraj się serwować go w ilościach zalecanych dla pomidorów (opis powinien być na opakowaniu lub w książkach ogrodniczych).

Odczyn gleby

pH gleby po dodaniu nawozu powinno zawierać się w przedziale 5,9-6,5 (5,5-6,1 dla uprawy hydroponicznej). Ogólnie mówiąc, mikroelementy (Fe, Zn, Mn, Cu) zostają zablokowane gdy pH przekroczy 7,0 a makroelementy (N, P, K, Mg) - poniżej 5,0. Woda z kranu ma często odczyn zbyt zasadowy. Ziemia z dużą zawartością materii organicznej, jest zazwyczaj zakwaszona i wymaga neutralizacji np. dolomitem. Odczyn najłatwiej kontrolować papierkiem lakmusowym, dostępnym w sklepach chemicznych i niektórych akwarystycznych. Do dokładnego pomiaru można też zaopatryć się w mierniki elektroniczne (dość drogie).

OUTDOOR:

Gleba powinna być bogata w azot, potas, wapń, fosfor. Ziemia musi mieć odczyn obojętny (ani zasadowa, ani kwaśna). W przypadku sadzenia w ogródku należy wybrać i użyźnić glebę tak, by mogła wyrosnąć tam doskonała kapusta. Konopie i kapusta rosnące w sąsiedztwie dobrze oddziałują na siebie. 
Ziemia musi być dobrze spulchniona i żyzna. W tym celu posłużę się przepisem pewnego hodowcy na utworzenie odpowiedniego podłoża pod konopie :
30% piasku (bez kamieni) , 30% ziemi ze sklepu , 20% kompostu , 10% słomy , 10% gliny . Można też dodać żwiru (dobrze trzyma powietrze) , styropian (zapobiega sklejaniu się gleby) , lawa wulkaniczna (bardzo dobrze trzyma wodę i powietrze w ziemi , do tego jeszcze odżywia) 
W celu wykonania dołka bierzemy szpadel i udajemy się w wybrane miejsce. Kopiemy niezbyt głęboko (30-35 cm) natomiast szerokość dołka powinna wynosić około 30-50 cm. Przygotowane wcześniej podłoże umieszczamy w dołku. Jeżeli wysiewamy konopie na tzw. nieużytkach (na utajonych polach, nad rzekami, jeziorami, na polanach i innych uroczyskach), dobrą wskazówką żyzności gleby jest zdrowa, wysoka i soczysta pokrzywa. W takim miejscu, po wykarczowaniu, przekopaniu i wypieleniu możemy być pewni, że wysiew się przyjmie i osiągniemy sukces. Metoda ta jednak posiada wiele wad (trudny dostęp, wymagana stalą pielęgnacja, brak kontroli), dlatego nie jest polecana. 

INDOOR:

W przypadku, gdy uprawę będziemy prowadzić w domu, piwnicy, na strychu, korytarzu czy też w szafie, należy ziemię odpowiednio przygotować.

Najczęściej stosuje się glebę wysokiej jakości, lecz warto ją poddać sterylizacji. Jednym ze sposobów jest podgrzanie ziemi w piekarniku do temp. ok. 82°C i pozostawienie na 30 min. Należy jednak uważać, żeby ziemi nie przegrzać, gdyż zabije to związki odżywcze i spowoduje powstanie związków toksycznych. Inny sposób to rozcieńczenie formaliny z wodą w stosunku l :30, a następnie polanie tym roztworem ziemi. Po tej czynności należy ziemię spłukać wodą (nie wypłukać!).  

Rośliny hodujemy w doniczkach. Do prawidlowego rozwoju rośliny potrzebna jest odpowiednia przestrzeń dla korzenie. Zapewnią to nam odpowiednie doniczki. Koniecznie z otworawi w podstawie do odprowadzania nadmiaru wody. Rozmiar- przedstawiony został w tabeli.

Wielkość doniczki w cm sześciennych 

Wysokość rośliny w cm

Wiek rośliny w dniach

 125 (średnica 5cm , wysokość 5cm)

10-15

10-15

 1000 ( 10cm , 10cm)

30

20-35

 1728 (12cm , 12cm)

50 

niektóre odmiany nie rosną wyższe 

 3375 (15cm , 15cm)

90

rośliny typu Indica nie przekraczają 100cm

 

 

Kiełkowanie nasion , wysadzanie , sadzonki


Nasiona należy włożyć pomiędzy 6 płatków ligniny nasączonej wodą, a następnie pozostawić w ciepłym i ciemnym miejscu na okres 1-2, góra 3 dni. Nasiona kiełkują od 12 h do 7 dni. Zaraz po ukazaniu się małego białego kiełka należy nasiona umieścić w ziemi uważając, by owego kiełka nie uszkodzić. Nasiona sadzimy na głębokość 2-5 centymetrów obojętnie którą stroną nasionka do dołu. Należy pamiętać, by lignina jak i ziemia były przez cały czas wilgotne. Nasiona, które kiełkują pierwsze, są zwykle najsilniejsze i najlepsze. Jeśli roślina nie zaczyna gwałtownie swego wzrostu, to zazwyczaj nie osiąga swoich pełnych możliwości. Nasiona można również kiełkować bezpośrednio w ziemi. Należy je wcześniej zamoczyć w wodzie na 1-2 h, następnie umieścić w ziemi na odpowiedniej głębokości, lekko ugnieść i dobrze podlać. Jeżeli sadzimy bezpośrednio w ziemię, należy dbać, by w początkowym okresie - do 7 dni - ziemia była wilgotna (ale nie błoto!).

OUTDOOR
Gdy roślina osiągnie zadowalającą wielkość przesadzamy ją do DONICZKI.
 

 

 

 Woda , podlewanie , częstotliwość , ilość


Woda do podlewania powinna być czysta i bogata w minerały i substancje śladowe. Im lepsza jakość wody, tym lepiej. W pierwszej fazie należy podlewać często - nawet codziennie. Później, gdy rośliny będą większe - a więc i korzeń będzie dłuższy - należy podlewać wtedy, gdy będzie sucho na głębokość 10 cm (przeciętnie raz na tydzień. Podlewać należy konkretnie - "raz, a dobrze" - a nie po trochu, ponieważ woda paruje i nie dociera do niższych partii ziemi, czyli do szczytu korzenia.

Kamień na kranach i prysznicach oznacza, że woda jest twarda, tzn. zawiera dużo substancji mineralnych. Zwykłe filtry do wody nie likwidują tego problemu. Z pomocą mogą przyjść dejonizatory lub filtry odwróconej osmozy (dość drogie). Na szczęście bardzo rzadko się zdarza by zwykła "kranówka" nie nadawała się do hodowli roślin

Temperatura


Konopie są rośliną ciepłolubną. Temperatura, w jakiej rosną, waha się od 27°C do 55°C. Natomiast za idealną temperaturę uważa się pośrednią między 38°C a 45°C. Z powyższego wynika, że uprawy konopi najlepiej udają się w klimacie tropikalnym, gdzie taka temperatura jest naturalna. Przy uprawie domowej należy zadbać o odpowiednią temperaturę (uprawa szklarniowa). Trzeba też wziąć pod uwagę, że niektóre urządzenia grzewcze produkują szkodliwe dla uprawy promienie. Najważniejsze jest to, aby temperatura, w której rosną konopie, nie była niższa niż 25°C, ponieważ rośliny rosną wolniej, a jakość marihuany jest gorsza. W naszej strefie klimatycznej trzeba uważać na przymrozki, które mogą zniszczyć plantację. Zależne jest to od gatunku hodowanych konopi; niektóre gatunki są lepiej przystosowane, inne mniej. Ochroną przed spadkami temperatury we wczesnej fazie rozwoju rośliny jest stosowanie namiotu foliowego lub szklanych kapturków, np. słoików. W przypadku hodowli domowej w początkowej fazie nie należy zbytnio wysuszać powietrza, w którym roślina rośnie. W późniejszej fazie jest to pożądane, szczególnie w okresie końcowym - przed zbiorem. Kiedy powietrze jest suche, zwężają się blaszki na liściach, dzięki czemu zwiększa się produkcja żywicy. 

Rośliny potrzebują także zarówno tlenu, jak i dwutlenku węgla - można stosować gazy z butli. Naturalniejszą metodą jest częste wietrzenie pomieszczenia, w którym hodujemy konopie (szczególnie przy uprawie w szafie). Dwutlenek węgla można dostarczać poprzez częste przebywanie w pomieszczeniu z uprawą. Ma to również dobry wpływ na nasze samopoczucie.

Zimno - temperatury poniżej 10 st. C mogą zaburzyć przyswajanie fosforu. Niektóre odmiany, jak np. równikowe sativy, źle znoszą chłodny klimat. Jeśli możesz zapewnić korzeniom nieznacznie wyższą temperaturę, sytuacja powinna ulec poprawie.

Gorąco - jeśli lampy znajdują się za blisko rośliny, górne liście mogą zwinąć się i wyschnąć, sprawiając wrażenie niedoboru minerałów. Jeśli przytrzymasz rękę na wysokości szczytów rośliny i po około minucie będzie Ci w nią gorąco, znaczy to że światło jest za nisko. Temperatura w pomieszczeniu nie powinna przekraczać 29 st. C (lub 33 st. C jeśli dodajesz sztucznie dwutlenku węgla). 

Wilgotność - 40-80% powinno byc w sam raz. Mniejsza wilgotność sprawia, że liście są cienkie i pomarszczone, wyższa sprzyja rozwojowi pleśni.

Spraye - kropelki wody rozpylonej na liście dają efekt szkła powiększającego i przy mocnym świetle wypalają drobne białe, żółte lub brązowe punkciki, które mogą wyglądać podobnie jak objawy niedoboru minerałów.

Światło - wpływ , naturalne , sztuczne , różnice


Światło ma ogromny wpływ na wszystkie rośliny, a więc i na konopie. Im więcej światła, tym lepiej. Ilość światła sztucznego (czas naświetlania) lub długość letnich dni ma decydujący wpływ na wczesne kwitnienie i podział, na rozwój płciowy. Ważne jest, by zachować odpowiedni cykl świetlny. 
Kwitnienie zaczyna się po ok. 2-2,5 miesiącach, gdy stosujemy max 12 h zaciemnienia. Gdy 14 h ciemności - kwitnienie występuje po 3,5-4 miesiącach. 
Nie jest znany mechanizm działania, jednakże roślina potrzebuje minimum 10 h światła, aby nastąpiła produkcja THC. Natomiast faza ciemności potrzebna jest do uzyskania kwiatów i nasion. Przy hodowli w szafie lub na innych podobnych plantacjach można stosować światło 24 h na dobę, bez fazy ciemnej. Sposób ten uniemożliwia rozwój nasion i komplikuje proces kwitnienia.
Optymalne światło roślina dostaje w połowie czerwca, gdy dni są najdłuższe, a noc krótka. Niektóre odmiany konopi mają specyficzny cykl życia i te odmiany kwitną dwa razy w roku i dwa razy do roku powtarzają cykl życia. Odmiany takie występują w strefie zwrotnikowo-równikowej, gdzie klimat jest dla nich sprzyjający. Powinno byc zapewnione przynajmniej 8 godzin swiatla dziennie. Wraz ze zwiekszaniem ilosci swaitla, rosliny rosna szybciej i staja sie czesciej zenskie niz meskie. Szesnascie godzin swiatla wyglada na najlepsza kombinacje, powyzej tego nie zauwaza sie duzych efektow w jakosci roslin. Kolejnym pomyslem jest przerywanie cyklu nocnego godzina swiatla. To daje wiecej kobiet. Sciany oranzerii powinny byc pomalowane na bialo lub pokryte folia aluminiowa aby odbijaly swiatlo. Swiatla same w sobie moga byc zarowno zarowkami,  jak i swietlowkami. Zaklada sie okolo 75 watt na  rosline lub jedna rosline na dwie stopy [61 cm] swietlowki [polskie swetlowki 40 watt maja 120 cm, 20 watt - 60 cm. kupuje sie daylight - polamp  produkuje i sprzedaje takowe dosc tanio. swietlowki maja ta wade, ze daja bardziej rozproszone swiatlo, ale za to sa 3 razy wydajniejsze, i daja mniej ciepla, przez co mozna ich zastosowac wiecej]
Swietlowki sa najlepsze. Zrodlo swiatla powinno znajdowac sie w odleglosci  okolo 20 cali [50 cm] ale nie blizej niz 14 cali  [35.6 cm]. Moze byc ono montowane na stojaku  i przesuwane co kilka dni wraz ze wzrostem roslinki.

Należy pamiętać , że światło nie dochodzi równomiernie do wszystkich roślin i co jakiś czas przemieniać rośliny miejscami , tak by każda z nich była równomiernie naświetlana co zaowocuje równomiernym obsypaniem kwiatami całej rośliny .

[Wyciag z FAQ na temat swiatel do hodowli   prowadzonego przez Samoka Z.Boul :

Wstep :

Istnieje kilka glownych typow systemow oswietleniowych dostepnych wspolczesnie : zarowe, fluorescencyjne, i wyladowcze.

Zarowe : (zarowki)

Swiatla zarowe sa niezwykle nieefektywne i naprawde nie akceptowalne w celu hodowli roslin.  Wprawdzie one same sa tanie, ale koszt ich uzywania sprawia iz sa takze najbardziej kosztownym zrodlem  swiatla.

Fluorescencyjne : (swietlowki, zarowki energooszczedne)

 Az do wczesnych lat 1980 wiekszosc hodowcow hodujacych w pomieszczeniach zamknietych uzywalo swiatel fluorescencyjnych do iluminacji swojego ogrodu. Rury te maja wiele przewag nad zarowkami. Emituja okolo 3 razy tyle swiatla niz zarowki (przy tej samej mocy), a widmo swiatla jest  wykorzystywane przez rosliny bardzo efektywnie.
  Wprawdzie, zdecydowanie maja swoje limitacje. Swiatlo jest emitowane przez duza powierzchnie, wiec nie jest skoncentrowane. Z tego powodu, swiatla musza byc zawieszone bardzo blisko roslin (zwykle okolo 2"  [5cm] od czubkow
lisci), i ciagle przesuwane aby dopasowac sie do wzrostu roslin. To powoduje iz utrzymanie ogrodu jest raczej trudne,
nawet gdy lampy wisza na lancuchach.

 Swietlowki sa, pomimo tego, bardzo uzyteczne przy klonowaniu, i sadzeniu nasion, poniewaz w tych stadiach roslina nie rosnie bardzo szybko do gory, niedogodnosc przesuwania swiatel jest  zlikwidowana. Daja takze bardziej lagodne swiatlo, niz lampy wyladowcze, i wydzielaja mniej ciepla. Fakt, iz  wydzielaja malo ciepla jest bardzo wazny dla tych, ktorzy hoduja w goracych i niespecjalnie-dobrze-wentylowanych pomieszczeniach.

  Przy wyborze swietlowek, najlepiej jest zakupic odmiane "cool white". Te ktore sa sprzedawane jako lampy do hodowli (wliczajac "grow-lux", "vitalite", etc.) sa o wiele mniej efektywne niz standardowe swietlowki, i po prostu nie wydzielaja
odpowiedniej ilosci swiatla. Delikatnie inne widmo produkowane przez te lampy nie daje nic wiekszosci roslin. Niektorzy
hodowcy zglaszali doskonale wyniki osiagniete przez uzywanie mikstury lamp "cool-white" i "warm-white" .

Lampy wyladowcze : (rteciowki, sodowki)

  Lampy wyladowcze sa najlatwiejsze do uzycia, i najbardziej efektywne. Lampy wyladowcze malej mocy sa czesto sprzedawane do domowego uzycia zewnetrznego. Lampy o wysokich mocach sa uzywane do oswietlania ulic, parkingow, stadionow i innych duzych powierzchni. Mozna je zakupic w dwoch podstawowych odmianach :

LAMPY RTECIOWE lub LRF, emituja biale swiatlo, ktore wyglada lekko niebieskawo. Sa uzywane do oswietlania stadionow,  sklepow, szkol, i innych duzych powierzchni, gdzie wazny jest naturalny wyglad.

LAMPY SODOWE lub LRJ, emituja rozowe lub bursztynowe swiatlo. Sa uzywane do oswietlania parkingow, i innych miejsc, gdzie kolor swiatla nie gra roli. Lampy sodowe sa znacznie bardziej efektywne niz lampy rteciowe, produkujac wiecej swiatla i mniej ciepla przy tej samej mocy zuzywanej. Sa czesto  uzywane w pojedynke bez efektow ubocznych na roslinach, i spowoduja szybszy wzrost rosliny niz lampy rteciowe, poprzez obydwa - wegetatywne i kwitniecie. Kombinacja  zarowek nie jest wymagana, lampy rteciowe produkuja cale wymagane do prawidlowego wzrostu widmo swiatla.

Lampy rteciowe sa dostepne w mocach 175,200, 400 i 1000 W.
Lampy sodowe sa dostepne w mocach 50,75, 150, 400 i 1000 W.
Kazda z lamp wymaga wlasnego statecznika, ktory przychodzi
z oprawka.

Ponizsza tabela pokazuje ile swiatla emituje kazda z lamp i jaka powierzchnie ziemi pokryje :

Lampa

# lumenow

 Metry kw

4` (CoolWhite-40W)

2960

0,2

8` (CoolWhite-75W)

5800

0,4

LRF 175W

14400

0,65

LRF 400W

40000

1

LRJ 70W

7600

0,5

LRJ 150W

16000

0,8

LRJ 400W

50,000

1,86

Ogrody powinny otrzymywac okolo 1000-3000 lumenow na  1000 cm kw. Podczas fazy wegetatywnej, rosliny rozciagaja
sie, gdy otrzymuja niskie poziomy swiatla, podczas  kwitniecia, kwiaty sa mniejsze i rzadsze.

 Wiec jaka lampa jest najlepsza do hodowli ? Zalezy od budzetu. Lampy sodowe sa daleko przed innymi, ale sa takze najdrozsze, ale sa tez najtansze w uzytkowaniu.

koniec wyciagu]

Za mało światła - niedobór lub zły rodzaj światła objawia się szybkim wzrostem w górę, zamiast na boki. Zamiast zwykłych żarówek lub halogenów, lepiej zainwestować w neonówki lub lampy sodowe (najlepsze). Doskonałym i najtańszym źródłem światła jest oczywiście słońce :-)

 Księżyc


Księżyc ma również wpływ na hodowlę; nie decydujący, ale jednak. Księżyc ma cztery fazy, które występują w czterech tygodniach. Faza pierwsza, czyli okres nowiu; następny tydzień to kwarta i następny - pełnia. Najlepszym okresem do sadzenia jest faza pierwsza i druga, natomiast wszelkie prace ogrodnicze - tj. przesadzanie, przycinanie, pielenie, zbieranie itp. - wykonuje się w fazie 3 i 4.

Jest to część uprawy biodynamicznej, która wydaje się być najodpowiedniejsza dla uzyskania najlepszych rezultatów (ilości! jakości wyhodowanej marihuany). Zainteresowanych odsyłam do różnych broszurek i książek traktujących o uprawie biodynamicznej. Uprawa taka polega - z grubsza rzecz biorąc -na uwzględnieniu oddziaływań planet Układu Słonecznego na cykl życia rośliny

 

 Przycinanie


Przycinanie polega na usunięciu szczytu rośliny lub rozgałęzień i ma na celu zwiększenie gęstości rośliny kosztem wysokości. Najbardziej popularna metoda to usunięcie topa rośliny (najwyższego punktu). Pierwszego przycięcia dokonać najlepiej po 3 tygodniach od posadzenia w ziemi. Dalszych przycinań dokonuje się - tak łodyg głównych, jak i bocznych - gdy osiągną one wielkość przewidzianą dla danego krzaka. W miejscu usuniętego topa zaczyna wyrastać nowa para szczytów, która wydłuża się w dwa nowe odgałęzienia. Energia rozrostu głównej łodygi rozkłada się na dwie części, wskutek czego roślina wolniej rośnie w górę, a bardziej rozrasta się na boki. Usunięcie szczytu przyczynia się do rozrostu bocznych odgałęzień. Jeżeli przycięcie nastąpi w początkowej fazie rozwoju rośliny, to nie będzie to miało wpływu na kwitnienie. Jeśli natomiast przycięcie nastąpi w późniejszym okresie - szczególnie w okresie kwitnienia - to proces ten (kwitnienie) zostanie opóźniony, a w skrajnych przypadkach uniemożliwiony.
Przycinania dokonuje się za pomocą pesety lub żyletki czy też małych nożyczek. Należy szczególnie uważać, aby nie uszkodzić niższych partii rośliny, a głównie najbliższych szczytowi. Można to wykonać również palcami, jeśli posiada się ku temu szczególne predyspozycje. Należy skubnąć sam to-pik (mały punkt na szczycie rośliny).
Jeśli nie stosujemy przycinania, roślina rozwija się w naturalny dla siebie sposób i uzyskuje klasyczne rozmiary i kształty.

 

KWITNIENIE - Roślina żeńska wypuszcza białe, przezroczyste słupki kwiatowe u nasady liści w formie kiści kwiatowych, które na skutek przekwitania zmieniają kolor na rudobrązowy. Kwiaty te są mocno oblepione żywicą bogatą w THC. Na skutek różnych czynników (temp., dojrzewanie) liście znajdujące się w pobliżu kiści kwiatowych również pokrywają się żywicą w postaci białego kleistego nalotu. W przypadku zapylenia pylnikiem z rośliny męskiej w miejscu kwiata pojawia się zalążek nasiona, który z czasem przeradza się w postać dojrzałą otoczoną łupinką (calyx), mocno nasączoną żywicą. Roślina męska - dojrzewa niemal równocześnie lub później niż żeńska. W początkowej fazie rośnie szybciej; później szybciej przekwita. W dojrzałym stadium jest z reguły mniejsza i dużo rzadsza niż roślina żeńska. Kwiaty mają kształt kulek wyrastających u nasady liścia, które to kulki następnie nabrzmiewają przechodząc w kształt jajka i pękają uwalniając pyłek - proszek koloru żółtawego w dotyku zbliżony do talku. Ważną rzeczą jest, by umieć rozpoznać obydwie postacie rośliny w najwcześniejszym okresie, co pomorze w uprawie sinsemilli i pozbawi złudzeń, co do przewidywanej ilości marihuany.

 

 

 Kwitnienie , różnice męsko - żeńskie

Kwitnienie opisane zostało zasadniczo w poprzednich rozdziałach. Główny wpływ na kwitnienie ma cykl świetlny i gatunek konopi. Konopie kwitną osobno w postaci męskiej i żeńskiej. Ze względu na występowanie THC w żywicy, do celów konsumpcyjnych nadaje się jedynie rodzaj żeński.

Roślina żeńska

Roslina Zenska Roslina Zenska Zbliżeniewypuszcza białe, przezroczyste słupki kwiatowe u nasady liści w formie kiści kwiatowych, które na skutek przekwitnienia zmieniają kolor na rudobrązowy. Kwiaty te są mocno oblepione żywicą bogatą w THC. Na skutek różnych czynników (temperatura, dojrze­wanie) liście znajdujące się w pobliżu kiści kwia­towych również pokrywają się żywicą w postaci białego kleistego nalotu. W przypadku zapylenia pylnikiem z rośliny męskiej w miejscu kwiata pojawia się zalążek nasiona, który z czasem przeradza się w postać dojrzałą otoczoną łupinką (calyx), mocno nasączoną żywicą.

Roślina męska

 

dojrzewa niemal równocześnie lub później niż żeńska. W początkowej fazie rośnie szybciej; później szybciej przekwita. W dojrzałym stadium jest z reguły mniejsza i dużo rzadsza niż roślina żeńska. Kwiaty mają kształt kulek wyrastających u nasady liścia, które to kulki następnie nabrzmiewają przechodząc w kształt jaja i pękają, uwalniając pyłek - proszek koloru żółtawego, w dotyku zbliżony do talku. 


Ważną rzeczą jest, by umieć rozpoznawać obydwie postacie rośliny w najwcześniejszym okresie, co pomoże w uprawie sinsemilli i pozbawi złudzeń co do przewidywanej ilości wyprodukowanej marihuany. Średnio na 100 wysadzonych nasion 30-50% to rośliny męskie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Roślina Męska

 

 

 

 

  Roślina Męska Zbliżenie

 

 

Zbieranie , suszenie , przechowywanie

Zbieranie najczęściej odbywa się w 2-3 miesiące od zakwitnięcia. W naszych warunkach klimatycznych - jeśli nasiona wysiejemy w maju - okres zbioru przypadnie na październik; okres ten uzależniony jest od pogody. Roślina może dojrzewać długo w promieniach jesiennego słońca, produkując nowe kwiaty i odkładając żywicę. Jednakże jesienna słota powoduje wypłukiwanie żywicy, a nawet gnicie roślin. Przy doborze pory zbioru należy kierować się rozsądkiem i prognozami pogody. Niekiedy zbiór trzeba przyspieszyć (wrzesień) lub nawet opóźnić (listopad, początek grudnia). W przypadku hodowli domowej przed przewidywanym zbiorem należy ograniczyć podlewanie, zwiększyć temperaturę i zintensyfikować światło. Gdy liście zaczną lśnić od żywicy oznacza to, że roślina gotowa jest do zbioru.
Wśród hodowców jamajskich praktykowane bywa zbieranie bocznych odgałęzień i pozostawienie samego szczytu na łodydze głównej (ok. 20 cm) w celu dojrzenia i przesycenia żywicą. Szczyt taki wyróżnia się mocą i intensywnym działaniem psychoaktywnym.
Rośliny najlepiej wyrywać z korzeniami, a następnie podwieszać pod sufitem - korzeniem do góry. Pomieszczenie do suszenia musi być suche, przewiewne i ciepłe (ok. 50°C). Po kilku dniach należy oberwać duże liście (można to zrobić wcześniej), później oberwać marihuanę z łodygi i włożyć do papierowych tutek, pozostawiając je otwarte przez kilka dni. Nie można roślin przesuszać, ponieważ kruszą się i proszkują. Rośliny z giętkimi łodygami umieszcza się w słoikach, każdy krzak osobno i tak przechowuje w suchym i chłodnym miejscu, z dala od światła. Słoiki należy co jakiś czas otwierać, aby uniknąć procesów gnilnych. Tak przygotowana i przechowywana "trawa" będzie podobna do tytoniu.
Obecnie w Polsce posiadanie konopi nie jest karalne, jednak nie chcąc trzymać marihuany w domu można - po odpowiednim przygotowaniu słoików - zakopać ją w dogodnym miejscu w ziemi. Słoik taki musi być szczelny, dekielek zalany woskiem, żywicą lub inną substancją uszczelniającą. Marihuana powinna być możliwie maksymalnie wysuszona.

DLA ZAAWANSOWANYCH J

 

 Sinsemilla , cykl życia i uprawa 


Dzikie konopie mają następujący cykl rozwoju: od nasiona przez kiełek, następnie forma przed kwiatowa , forma dorosła - dwa rodzaje (jedna z pyłkiem, druga z nasionami). W celu uzyskania narkotyku często zrywa się rośliny w stadium kwiatowym, przed powstaniem nasion. Ponieważ uprawa sinsemilli polega na hodowli beznasiennej wykluczającej zapylenie i powstanie nasion, należy zastosować specjalne techniki - aby nie dopuścić do zapylenia uprawy, a uzyskać nasiona do dalszego wysiewu. Nowocześni hodowcy konopi włóknistych hodują specjalne odmiany o wysokiej włóknistości. Hodowcy ci stosują często odmiany jednopłciowe, ponieważ dojrzewają one wcześniej niż dwupłciowe. Dzięki testom i znajomościom fenotypu można robić krzyżówki o odpowiednich walorach. Farmer może pozostawić część swojej uprawy, aby dojrzała i wydała nasiona. Jeżeli powstanie krzyżówka, to właściwościami może nie przypominać rodziców, a pożądane cechy mogą zostać zatracone.
Hodowcy marihuany z nasionami, przeznaczonej do palenia lub na haszysz, zbierają duże ilości nasion, które odpadają w czasie przetwarzania. Dojrzała żeńska roślina może wytworzyć dziesiątki tysięcy nasion, jeśli nie jest chroniona przed zapyleniem.
Sztuka hodowli sinsemilli polega na tym, że usuwa się wszystkie męskie rośliny eliminując w ten sposób cały pyłek, a pozwalając żeńskim roślinom na wytwarzanie masywnych kiści niezapylonych kwiatów. To, w jaki sposób w niezapylonych żeńskich roślinach odkłada się dużo cannabinoidu (molekularna cząsteczka występująca jedynie w konopiach) oraz terpenu (organiczna cząstka kompozycji aromatycznej) jest niezbadane i pozostaje tajemnicą. Jednakże powyższe jest faktem. Przyjmuje się, że gdy roślina wytwarza nasiona, to jej życie jest krótkie i THC nie ma czasu się odłożyć. Jeśli roślina jest zapylona, to większość energii życiowej "idzie" na produkcję nasion zamiast na wzrost i produkcję żywicy. Natomiast roślina niezapylona produkuje przez całą swoją egzystencję kiście kwiatów, a ta z nasionami kończy ową produkcję w momencie zapylenia. Przyjmuje się również, że z chwilą zapylenia kończy się produkcja substancji odpowiedzialnej za wzrost w głównej łodydze.
Hodowca musi zaingerować w cykl życia konopi aby uniemożliwić zapylenie roślin żeńskich w naturalny sposób. Staranny hodowca może wyprodukować tyle nasion czystego typu, ile potrzeba do następnego wysiewu, nie ryzykując zapylenia zasadniczej uprawy. Męski rodzic wykazujący pożądane cechy jest wyizolowany, a pyłek zebrany i ostrożnie naniesiony na kwiaty roślin żeńskich.

 

Techniki zapylania


Kontrolowane ręczne zapylanie składa się ze zbioru pyłku z męskich roślin i nakładania pyłku na kwiaty żeńskich roślin. Obydwie czynności muszą być starannie wykonane, aby uniknąć przypadkowego zapylenia lub uszkodzenia roślin. By uniknąć przypadkowego zapylenia stosuje się torebki izolujące (foliowe), które nakłada się na kwiaty, pozwalając na przenikanie światła i cyrkulację powietrza, co jest konieczne dla rozwoju rośliny. Papier lub ciasno tkany materiał wydają się być najodpowiedniejszymi materiałami. Grubo tkany materiał sprawia, że pyłek ucieka, natomiast tworzywo sztuczne sprawia, że gromadzi się woda, co powoduje gnicie kwiatów. Jasne, półprzepuszczalne materiały zachowują niższą temperaturę w słońcu, natomiast ciemne materiały absorbują ciepło słoneczne wytwarzając efekt cieplarniany, wskutek czego ginie pyłek.
Torebki są proste w konstrukcji. Skleja się je najlepiej z jasnego nylonu, używając kleju silikonowego. Dobre skutki daje również użycie gortexu.Produkcja nasion wymaga udanego procesu zapylenia, w związku z czym również warunki wewnątrz torebki muszą być odpowiednie do zapylenia (suchość, odpowiednia temp., dostęp światła). Najpraktyczniej jest stosować tę samą torebkę przy zbieraniu pyłku, jak i przy zapylaniu rośliny żeńskiej, dzięki czemu unika się zanieczyszczenia pyłku w trakcie przenoszenia.
Innym sposobem jest pozostawienie jednego krzaka męskiego na polu, dzięki czemu można uzyskać kilka nasion z pierwszych kwitnących kwiatów, które ulegają zapyleniu, uniemożliwiając w ten sposób powstanie obojnactwa roślin. Roślinę męską usuwa się zaraz po zapyleniu tych wczesnokwitnących kwiatów.
Pyłek można zbierać różnie. Jeśli hodowca może sobie pozwolić na odizolowanie miejsca, gdzie mogą być hodowane męskie rośliny - bez zagrożenia, że zapylą żeńską część hodowli - to można stosować zbiór bezpośredni. Polega to na podłożeniu jakiegoś małego płaskiego naczynia pod dojrzały kwiat i potrząsaniu rośliną w celu strzepania pyłku do naczynia. Można również uciąć całe kiście kwiatowe, które się suszy, a pyłek przechowywać w zamkniętym naczyniu z ryżem - a to ze względu na to, iż ryż absorbuje wodę. Całość należy trzymać w lodówce. Najlepszą porą do zbioru pyłku jest poranek, zanim promienie słońca otworzą torebki pyłkowe. Pyłek zbiera się z roślin najzdrowszych i najlepiej rozwiniętych. Męskie rośliny w trakcie dojrzewania należy obserwować, ponieważ lepiej zbierać pyłek zaraz po otwarciu pylników (ok. kilku godzin).
Od momentu pojawienia się pierwszych oznak męskości (pojawienie się drobnych kulek u nasady liści) do chwili otwarcia pylników mija 1-5 tygodni. Po założeniu torebek pyłek zbiera się po 1-2 tygodniach. Można obcinać kiście kwiatów męskich i zbierać z torebkami. Pyłek trzeba wysuszyć. Nie wolno zbierać zbyt szybko, ponieważ nie będzie pyłku. Wysuszony pyłek przechowujemy w miejscu suchym, chłodnym i ciemnym. Pyłek nie może dostać wilgoci. Po wysuszeniu resztki roślin należy usunąć.
Żeńską roślinę zapyla się wtedy, gdy białawy, blady słupek wyłania się z kielicha. Najlepiej zapylać, gdy słupków takich pojawi się na roślinie dużo i robić to w dolnych partiach rośliny, unikając w ten sposób zbyt dużego nasłonecznienia. Wydaje się, że najlepszą porą jest ciepły, bezwietrzny wieczór. Z rośliny, którą zapylimy, usuwamy wszystkie duże liście. Zapylenia dokonujemy poprzez nałożenie pyłku pędzelkiem, peseta itp. Po nałożeniu torebki potrząsamy rośliną tak, aby nie uronić pyłku. Torebki można pozostawić na roślinach przez pewien czas, należy je jednak zdjąć po ok. 3 dniach. Jeśli warunki pogodowe są nieodpowiednie, należy odczekać tydzień.
Gdy zapylenie nastąpiło na pewno, to kielich (calyx) zaczyna pęcznieć; w tym okresie roślina wymaga dobrego nawodnienia. Pełną dojrzałość nasiona uzyskują po ok. 2-4 tygodniach. Przy bardzo złej pogodzie (ciągłe deszcze) może nastąpić niedorozwój nasion. Oznaką, że nasiona są niedojrzałe jest to, że łupinka (calyx) wysycha i wystają z niej ciemne nasiona.
Bardzo pomocne w hodowli jest prowadzenie notatek i zapisów. Zapis taki powinien znajdować się w notesie lub zeszycie z ponumerowanymi kartkami dla każdej rośliny. Zaszeregowany numer przyczepia się na karteczce do danej rośliny - unikamy w ten sposób pomyłek. Przy krzyżówce zapis powinien zawierać daty wysiewu rodziców, pochodzenie nasion (męskie X, żeńskie Y), datę zapylenia itd.

 

ROZMNAŻANIE - Do rozmnażania można również stosować odrosty. Polega to na pobraniu z rosnącej rośliny o dobrych właściwościach odnóżki, ukorzenieniu jej i hodowli jako osobnej rośliny. Najlepiej ukorzeniają się młode i silne rozgałęzienia boczne grubości 3-7 mm średnicy. Nie należy ukorzeniać odgałęzień roślin słabych, chorych, uszkodzonych. Metodą na sprawdzenie zawartości KARBOHYDRATU (im więcej tym lepiej urośnie) jest moczenie świeżo odciętej łodygi w roztworze jodyny. Jeżeli ilość karbohydratu jest odpowiednia, to roztwór zabarwi się na brązowo. Męskie rośliny zawierają więcej karbohydratu niż żeńskie. Rośliny żeńskie zawierają więcej NITROGENU, który utrudnia ukorzenianie się. Rośliny, z których będą robione odnóżki, należy podlewać świeżą wodą, a rosnąć muszą w pełnym słońcu. Powinny być ciasno posadzone ze względu na dłuższy czas wzrostu, który potrzebny jest na odłożenie się odpowiedniej ilości karbohydratu. Najlepiej wybrać łodygi dolne, które zakończyły rozgałęzianie i zaczęły gromadzić skrobię. Na 2 tygodnie przed odcięciem łodygi od rośliny głównej należy owinąć łodygę w miejscu cięcia nieprzezroczystą taśmą. Łyko w łodydze należy lekko oskrobać lub zgnieść poniżej łodygi przeznaczonej na sadzonkę. Sadzonkę, którą chcemy ukorzenić, najlepiej ściąć żyletką i natychmiast umieścić jej końcówkę w czystej wodzie. Cięcia najlepiej dokonać w wodzie. Sadzonka musi mieć długość 10-45 cm. Środowisko sadzonek musi być ciepłe i wilgotne. W ziemi, do której wsadzamy odrosty, robimy patyczkiem otwory niewiele szersze obwodem od łodygi sadzonki, o odległości nie mniejszej niż 10 cm. Końcówkę odnóżki, którą wsadzamy do ziemi, dobrze jest posmarować środkami grzybobójczymi oraz regulatorem wzrostu. Odległość otworu od dna pojemnika z ziemią powinna wynosić min. 10 cm. Po wsadzeniu sadzonki do ziemi należy uważać by nie zetrzeć regulatora wzrostu i płynu grzybobójczego, trzeba też delikatnie ugnieść ziemię wokół rośliny. Przez pierwsze dni należy zwracać na roślinę pilną uwagę. Sadzonki podlewa się codziennie odżywczym roztworem. Odnóżki zwykle szybko rozwijają system korzeni i są gotowe do przesadzenia po okresie 3-6 tygodni. Ukorzenienie zależy od ilości tlenu w atmosferze. W pomieszczeniu, w którym następuje ukorzenienie, musi być świeże powietrze. Dobrze jest stosować witaminę B1.

Rozgałęzienie , sadzonki , odnóżki

Konopie indyjskie można rozmnażać nie tylko poprzez produkcję nasion, lecz również poprzez hodowlę bezpłciową, czyli klonowanie. Do tego typu hodowli niezbędne jest jednak laboratorium oraz podstawy genetyki.
Można stosować jednak odrosty. Polega to na pobraniu z rosnącej rośliny o dobrych właściwościach odnóżki, ukorzenieniu jej i hodowli jako osobnej rośliny. Pomimo tego, że odnóżki konopi ukorzeniają się stosunkowo łatwo, to jednak istnieje duża różnica pomiędzy poszczególnymi odnóżkami. Selekcja w tym wypadku jest istotna. Najlepiej ukorzeniają się młode i silne rozgałęzienia boczne grubości 3-7 mm średnicy. Unikać należy odgałęzień i roślin słabych, chorych lub uszkodzonych. Łodygi o dużej zawartości karbohydratu ukorzeniają się łatwo, a miarą jego zawartości jest sztywność łodygi. Inną metodą sprawdzania zawartości karbohydratu jest moczenie świeżo odciętej łodygi w roztworze jodyny. Jeśli ilość karbohydratu jest odpowiednia, to roztwór zabarwi się na brązowo. Męskie rośliny zawierają więcej karbohydratu niż żeńskie. Rośliny żeńskie zawierają więcej nitrogenu, który utrudnia ukorzenianie się.
Rośliny, z których będą robione odnóżki, należy podlewać świeżą wodą, a rosnąć muszą w pełnym słońcu. Powinny być ciasno posadzone ze względu na dłuższy czas wzrostu, który potrzebny jest na odłożenie się odpowiedniej ilości karbohydratu. Najlepiej wybierać łodygi dolne, które zakończyły rozgałęzianie i zaczęły gromadzić skrobię. Na 2 tygodnie przed odcięciem łodygi od rośliny głównej należy owinąć łodygę w miejscu cięcia nieprzezroczystą taśmą. Łyko w łodydze należy lekko oskrobać lub zgnieść poniżej łodygi przeznaczonej na sadzonkę. Sadzonkę, którą chcemy ukorzenić, najlepiej ściąć żyletką i natychmiast umieścić jej końcówkę w czystej wodzie. Cięcia najlepiej dokonać w wodzie. Sadzonka musi mieć długość 10-45 cm. Środowisko sadzonek musi być ciepłe i wilgotne. W ziemi, do której wsadzimy odrosty, robimy patyczkiem otwory niewiele szersze obwodem od łodygi sadzonki, w odległości nie mniejszej niż 10 cm. Końcówkę odnóżki, którą wsadzimy do ziemi, dobrze jest posmarować środkami grzybobójczymi oraz regulatorem wzrostu. Odległość otworu od dna pojemnika z ziemią powinna wynosić min. 10 cm. Po wsadzeniu sadzonki do ziemi należy uważać, by nie zetrzeć regulatora wzrostu i płynu grzybobójczego; trzeba też delikatnie ucisnąć ziemię wokół rośliny.
Przez pierwsze dni należy zwracać na roślinę pilną uwagę. Sadzonki podlewa się codziennie odżywczym roztworem. Odnóżki zwykle szybko rozwijają system korzeni i są gotowe do przesadzenia po okresie 3-6 tygodni. Ukorzenienie zależy od ilości tlenu w atmosferze. Jeśli poziom tlenu jest za niski, może nie dojść do ukorzenienia. W pomieszczeniu, gdzie następuje ukorzenianie, musi być świeże powietrze. Dobrze jest stosować witaminę B1.

Przeszczepy

Jest to technika stosunkowo trudna, ale bardzo ciekawa. Polega na szczepieniu 
różnych gatunków konopi w jedną roślinę. Po środku sadzi się roślinę główną, a po bokach rośliny, które będą szczepami. Po ok. 4 tygodniach można przystąpić do szczepienia. Wygląda to tak, że w środku łodygi nacina się łyko na głębokość nie większą niż połowa średnicy łodygi, zarówno łodygi matki, jak i szczepów. Następnie styka się rośliny w miejscach nacięcia i mocuje (obwiązuje) za pomocą plastra. Należy pamiętać, że w jednym nacięciu można zaszczepić tylko jeden szczep. Po ok. 2 tygodniach usuwa się dolną część szczepu, poniżej miejsca szczepienia, poprzez odcięcie. Teraz należy obserwować roślinę; jeśli szczep się przyjmie i roślina rośnie, to usuwa się plaster ze złącz. Należy w trakcie przeszczepiania zachować odpowiednie warunki klimatyczne (temperatura, wilgoć, światło). Uwaga! Miejsce przeszczepu należy zabezpieczyć przed wilgocią! Istnieje niebezpieczeństwo nie przyjęcia się szczepu.
Ciekawostką jest, że można użyć jako krzaku głównego rośliny dzikiej o niskiej przydatności narkotycznej, lecz doskonale przystosowanej do danych warunków, tzn. mocnej, silnej i odpornej. Do tej rośliny szczepimy rośliny o pożądanych cechach, w efekcie czego trudno uprawialne odmiany konopi mają szansę na właściwy rozwój w stosunkowo trudnych warunkach. Konopie można również szczepić z innymi roślinami, np. z chmielem, jednak teorie na ten temat są skrajnie różne. Gwoli zabawy i eksperymentu można szukać innych możliwości łączenia roślin techniką przeszczepu.



Hodowla na siatce

Hodowla na siatce ma na celu wyprodukowanie maksymalnie dużej ilości marihuany z jednej rośliny. Dzięki tej technice roślina maksymalnie się rozgałęzia i pnie ku górze do słońca najdrobniejszymi nawet odrostami.
Potrzebnych jest kilka słupków. Ustawia się je co 1-2 m, między słupkami rozciąga się żyłki na wysokości 30-45 cm od siebie. Najlepiej ustawić słupki w kierunku z zachodu na wschód, aby uzyskać najlepsze nasłonecznienie. Rośliny umieszcza się pośrodku między słupkami (l sadzonka między 2 słupkami). Odgałęzienia przymocować sznurkami - przeplatając między żyłkami - aby rosły poziomo. Zamiast żyłek i słupków można stosować również siatkę. Postępowanie jak przy słupkach i żyłkach.


Wspinanie

Odgałęzienia wychodzące z dolnej części rośliny są zaciemnione przez górne partie rośliny, w związku z czym słabo się rozwijają. Dlatego też usuwając dolne części rośliny powoduje się, że roślina ma więcej energii na rozwój górnych partii, które są lepiej naświetlone, skutkiem czego jest fakt wspinania się konopi ku górze. Można usuwać z dolnych części tylko liście lub cale gałęzie.

Odrosty

Inną metodą rozgałęziania są odrosty. Metoda ta polega na tym, że korzenie rozwijają się na łodydze, która jest przyłączona do łodygi rodzica, wspomagając rozwój sadzonki. Po pewnym czasie łodyga matki zostaje rozłączona, a w miejscach, w których puściły korzenie, rozwijają się samodzielne rośliny. Różnica odrostów a sadzonek polega na tym, że ukorzenianie następuje, gdy pęd jest połączony z rośliną rodzicem. Ukorzenianie odrostu jest zapoczątkowane poprzez zabieg zabezpieczający przed napływem produktów fotosyntezy rośliny matki do odrostów. Zabieg ten polega na odrapaniu łyka (zewnętrznej kory) wokół odrostów i oddzieleniu tym samym łodygi matki. Czynniki potrzebne do życia spływają do odrostów.
Metoda taka jest pewniejsza od rozgałęziania, ale dobra tylko na małą skalę, ponieważ wymaga więcej czasu. Żeby uzyskać korzeń potrzebne jest zaciemnienie miejsca wzrostu. Brak światła, dobre dotlenienie i wilgoć decydują o powstaniu korzenia. Nie należy zapominać o odpowiedniej temperaturze. 
W chwili, gdy korzeń będzie dostatecznie rozwinięty (patrz rozdział XIV: Odnóżki) należy odciąć całkowicie odrost od rośliny matki. W ten sposób otrzymujemy odrost jako odrębną roślinę.
Jeżeli rozgałęzienie jest stosunkowo długie, można z niego uzyskać kilka odrostów. Polega to na tym, że z dolnych długich odgałęzień - w miejscach, które znajdą się pod ziemią - należy usunąć liście i małe pędy, wykopać rowek równoległy do odgałęzienia, a miejsca oczyszczone przysypać ziemią i tak zadrenować. Należy też przeciąć -jak w poprzednim przypadku - łyko, np. za pomocą pętli z żyłki. Po odpowiednim czasie (3-6 tygodni) należy we właściwych miejscach przeciąć odgałęzienia całkowicie .